Gover - polityka w sieci

Interpelacja nr 5858 do ministra pracy i polityki społecznej

30-11-2006

Interpelacja w sprawie sposobu naliczenia podstawy emerytury lub renty w sytuacji, gdy dokumentacja płacowa została zniszczona

Do mojego biura zgłosił się Pan Zbigniew Płochocki, który usiłuje ustalić podstawę emerytury. Wielokrotnie zgłaszał się on do swojego zakładu pracy, próbując uzyskać druk Rp-7, który potwierdzałby jego zarobki w latach 1973-1979. Był on wówczas wynagradzany na podstawie stawki godzinowej, którą to stawkę udokumentował w dokumentach przesłanych do zakładu pracy. Niestety, dokumenty potwierdzające ilość przepracowanych przez niego godzin zostały zniszczone i nie ma możliwości ustalenia wynagrodzenia miesięcznego na ich podstawie. Nie wykonywano również wpisów do legitymacji ubezpieczeniowej, które również mogłyby potwierdzić wypłacone Panu Płochockiemu wynagrodzenie. Co więcej, odmówiono mu wpisania zarobków do legitymacji ubezpieczeniowej, twierdząc, że czyni się to tylko wtedy, gdy pracownik odchodzi z zakładu. Jedynymi dokumentami umożliwiającymi stwierdzenie wypłaty wynagrodzenia są oświadczenia Pana Płochockiego, jego współpracowników i przełożonych.

Sytuacja, w której Pan Płochocki traci pieniądze z powodu zaniedbań zakładu z lat siedemdziesiątych, jest niedopuszczalna ze względów społecznych. Osoby odpowiedzialne za zniszczenie dokumentów pozostają bezkarne, podczas gdy Panu Płochockiemu wypłacana jest emerytura niższa od należnej, co rodzi wiele problemów i wątpliwości.

Nie jest to przypadek jednostkowy, jest to już kolejna osoba zwracająca się do mnie z podobnym problemem.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy Minister spotkał się z podobnymi sprawami?

Jakie kroki należy przedsięwziąć, aby uzyskać właściwie naliczoną emeryturę w opisanym przypadku?

Czy istnieje możliwość uwzględnienia wymienionych lat przy wyliczaniu podstawy emerytury?

Czy istnieje możliwość uwzględnienia w podobnych przypadkach zeznań współpracowników lub ustalenie miesięcznego wynagrodzenia na innej podstawie?

Czy możliwe jest przyjęcie średniej krajowej jako uniwersalnej płacy w podobnych przypadkach, gdy istnieją dowody, że pracownik był zatrudniony w danym zakładzie, a niemożliwe jest ustalenie dokładnego wynagrodzenia?

Czy nie należałoby uregulować tej sprawy wyraźnie w drodze ustawy?

Z poważaniem

Poseł Paweł Poncyljusz

Warszawa, dnia 30 listopada 2006 r.

Odpowiedź na interpelację w sprawie sposobu naliczenia podstawy emerytury lub renty w sytuacji, gdy dokumentacja płacowa została zniszczona

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 27 grudnia 2006 r., znak: SPS-023-5858/06, dotyczące interpelacji Pana Posła Pawła Poncyljusza, w sprawie Pana Zbigniewa Płochockiego dotyczącej sposobu naliczania podstawy emerytury lub renty w sytuacji, gdy dokumentacja płacowa została zniszczona, uprzejmie informuję, co następuje.

Zasady dokumentowania okresów niezbędnych do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. z 1983 r., Nr 39, poz. 353, z późn. zm.), zgodnie z którym środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia dla celów emerytalno-rentowych dla pracowników są zaświadczenia zakładu pracy wystawione według wzoru ustalonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (aktualnie druk Rp-7) albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków.

Zgodnie z przepisami wyżej wymienionego rozporządzenia dowody z dokumentów dotyczące zarówno okresów zatrudnienia, jak również zarobków powinny być dołączone do wniosku w oryginale.

W związku z faktem, że do czasu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości (Dz.U. Nr 10, poz. 35) przedłużających okres przechowywania dokumentacji płacowej - dla dokumentacji tej obowiązywał dwunastoletni okres przechowywania wyznaczony wcześniej obowiązującymi przepisami, do Ministerstwa wpływają skargi osób, których ww. dokumentacja na mocy ówcześnie obowiązujących przepisów została zniszczona.

Pragnę jednak zwrócić uwagę, że osoby te mają możliwość przedstawienia organowi rentowemu innych dokumentów świadczących o wysokości ich zarobków.

Jeżeli nie zachowała się dokumentacja płacowa, to pracodawca może wydać zaświadczenie o wynagrodzeniu na podstawie zachowanych akt osobowych, w oparciu o dane zawarte np. w umowie o pracę, pismach o powołaniu, mianowaniu oraz w innych pismach, określających wynagrodzenie danej osoby. Pracodawca jest zobowiązany podać, na podstawie jakiej dokumentacji wystawiono zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia

W sytuacji, w której dokumenty świadczące o okresach zatrudnienia oraz wysokości zarobków zostały zniszczone, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. z 1983 r., Nr 39, poz. 353, z późn. zm.) umożliwiają osobie ubezpieczonej przedstawienie dokumentacji zastępczej wysokości wynagrodzenia, którą stanowią kserokopie, odpisy oraz wyciągi z akt osobowych pracownika. Na jej podstawie organ rentowy może ustalić wysokość wynagrodzenia, którą można uwzględnić do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia.

Odpowiadając na pytanie Pana Posła dotyczące kwestii zeznań świadków, uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. z 1983 r., Nr 39, poz. 353, z późn. zm.) w postępowaniu przed organem rentowym wysokości wynagrodzenia nie można udowadniać zeznaniami świadków. Ograniczenie to jednak dotyczy wyłącznie postępowania przed organem rentowym, natomiast w postępowaniu przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ zarówno na prawo do świadczeń, jak i ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, w tym również zeznaniami świadków.

Biorąc powyższe pod uwagę, w sytuacji, w której osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia emerytalno-rentowego oraz wyliczenie jego wysokości nie dysponuje dokumentacją płacową, legitymacją ubezpieczeniową lub dokumentacją zastępczą, na podstawie której organ rentowy może stwierdzić wysokość wynagrodzenia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie ma podstaw do wyliczenia podstawy wymiaru świadczenia.

Ubezpieczony niezadowolony z decyzji wydanej przez organ rentowy ma możliwość skierowania sprawy do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych celem jej weryfikacji.

Biorąc pod uwagę fakt, że osoby niedysponujące zaświadczeniem z zakładu pracy lub legitymacją ubezpieczeniową mają możliwości udowodnienia wysokości swojego wynagrodzenia na podstawie innej dokumentacji, uważam, że nie ma potrzeby dodatkowej regulacji tej kwestii w odrębnej ustawie.

Pragnę zaznaczyć, że sprawa Pana Zbigniewa Płochockiego była przedmiotem mojej analizy w sierpniu ubiegłego roku. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2006 r. Pan Płochocki został dokładnie poinformowany o obecnie obowiązujących zasadach dotyczących kwestii dokumentowania wysokości wynagrodzenia, jak również o możliwości odwołania się w swojej sprawie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Z poważaniem

Minister

Anna Kalata

Warszawa, dnia 22 stycznia 2007 r.