Gover - polityka w sieci

25-10-2009

Azrael

Prawo i Sprawiedliwość nie ma szans powrotu do władzy.

Politolodzy i komentatorzy polityczni są w kropce; Afera goni aferę, szybkie, nie oczekiwane zmiany w rządzie i klubie parlamentarnym Platformy Obywatelskiej, nerwowe reakcje samego premiera. Także media nie są już tak przychylne wobec PO, jak były do tej pory, ponieważ przynajmniej w sprawie sprawy lobbingu do prawa regulującego hazard w Polsce “coś na rzeczy” jednak jest. A sondaże poparcia społecznego dla rządzącej partii stoją dalej wysoko, a nawet rosną… Ki diabeł? Politycy PiS już sądzili, że właśnie złapali falę, że bryza politycznej, i nie tylko politycznej, korupcji, która jakoby miała owiać PO, skieruje silny wiatr w ich żagle i partia Jarosława Kaczyńskiego pożegluje na szerokie wody. Najpierw pożegluje ku reelekcji Lecha Kaczyńskiego, a za moment ku zwycięstwu w wyborach parlamentarnych, w roku 2011. PiS mało cierpliwie trwało w opozycji, miotając się od atakowania w swoim stylu PO i działań rządu, poprzez wycofywanie się na pozycję “konstruktywnej krytyki”, by znów poprzez szaleństwo swojego przywódcy wracać na pozycje populistycznej alternatywy. Nie pomogło w sprzęgniecie Lecha Kaczyńskiego w te działania – elektorat nie uwierzył w to, że PiS się zmienia. Dla wyborców i społeczeństwa postacie Jarosława Kaczyńskiego i jego brata są już w polskiej polityce nieakceptowalne. I może sobie Jarosław Kaczyński mówić; „Polityk może poczekać. Nawet na wygnaniu; albo lepiej powiedzieć, że to przerwa w wykonywaniu funkcji. Ja też mam teraz przerwę…” … ale to nie jest żadna przerwa, to jest już stała emigracja polityczna, bez prawa powrotu do władzy – bo tego nie chcą wyborcy. Gdzieniegdzie można spotkać opinie, że PiS jeszcze bardziej powinno zaostrzyć kurs wobec rządu, Donalda Tusk i Platformy Obywatelskiej. Domorośli spin doctorzy wysuwają teorie społecznego zrywu i narastającego konfliktu pomiędzy społeczeństwem, a rządzącymi. Ma to doprowadzić do wybuch społecznego niezadowolenia. Tylko, że dla obywateli ani sprawa stoczniowców, ani zwolnienia w poznańskim “Ceglarzu” nie są żadnym problemem narodowym i ogólnopolskim. To wydarzenia lokalne, wręcz odbierane jako warcholstwo (co nie jest oczywiście zgodne z prawdą, bo bojówki Guzikiewicza są tylko marginesem). Każda następna demonstracja, zamieszanie i wypowiedź Janusza Śniadka tylko powoduje wzrost niechęci do związkowców, szczególnie “Solidarności”. Są oni jednoznacznie oceniani, jako zbrojne ramię PiS. Prawo i Sprawiedliwość nie ma szans powrotu do władzy. Donald Tusk z pełną determinacją zrobił w ciągu ostatnich kilku tygodni wszystko, aby utrzymać integralność swojej partii. I dopóki jest ona utrzymana, to PiS nie jest żadną alternatywą dla wyborców. W świadomości wyborców trwają lata 2005 – 2007, rządów PiS, metody, atmosfera stęchlizny i skłócenia społeczeństwa, tworzenia sztucznych kryzysów i napięć, język konfliktu. Dopóki twarze tamtego okresu, czyli nie bracia Kaczyńscy, ale również wierchuszka pisowska, z Zbigniewem Ziobro, Przemysławem Gosiewskim, Joachimem Brudzińskim jest obecna w polityce – PiS nie ma szans wyjścia poza żelazny elektorat. Prawo i Sprawiedliwość nie wyjdzie poza 25% społecznego poparcia. Zarówno z tego powodu, że nie potrafi się zreformować, jak i z tego, że nie potrafi poszerzyć swojego zaplecza politycznego. PiS jest partią dla zamkniętego elektoratu, więcej – ten elektorat niechętnie by widział poszerzenie i zmianę formuły działania, języka i oblicza partii. Gdyby się tak stało, a po prawej stronie pojawiłaby się poważna alternatywa (Polska Plus Dorna i Ujazdowskiego?), to mógłby on wyemigrować do nowej formacji. Warto się zastanowić, dlaczego Prawo i Sprawiedliwość nie ma szans na zmianę swojego oblicza i poszerzenie bazy – co za tym idzie, na zmianę swojej pozycji na scenie politycznej. PiS to partia socjalistyczno – populistyczna, z domieszką nuty katolicko – narodowej. Partia, która w polskim parlamencie zajęła pozycję po prawej stronie tylko dlatego, że konserwatyści i chadecy tak naprawdę w Polsce jeszcze nie zaistnieli. PiS jest tylko zlepkiem różnego rodzaju pomysłów marketingowych – a nie rzetelnych idei prawicowych. Jak już pisałem swego czasu – Prawo i Sprawiedliwość i jej wyborcy to swego rodzaju unikalna, także w skali europejskiej, subkultura polityczna. Jest to oczywiście formacją polityczną. Jest partią, realizującą konkretne zadania polityczne, a nawet konkretny projekt polityczny, nazywany przez pewien czas projektem IV RP. Termin IV RP został przejęty od pewnego intelektualnego środowiska politycznego i przywłaszczony przez PiS i Jarosława Kaczyńskiego. Pod hasło IV RP, negacji systemu demokracji, jaki się w Polsce stworzył po przełomie roku 1989, zostały podwieszone pomysły Jarosława Kaczyńskiego i Ludwika Dorna na państwo i “nową” organizację społeczeństwa. Próbowano nawet, przez okres prawie dwóch lat te pomysły, okraszone populistycznymi hasłami rewolucji moralnej, wdrażać w życiu politycznym. Jednak społeczeństwo ostro zaprotestowało przeciwko manipulacjom socjotechnicznym, jakimi go raczono – i w roku 2007 odsunęło PiS od władzy. Obok formacji politycznej zaistniało pewne zjawisko socjologiczne, środowisko, duża i spójna grupa społeczna, która w sposób świadomy, ale również irracjonalny wierzy w projekty, jakie Jarosław Kaczyński stworzył, i niemalże bezgranicznie mu ufa. Wartości, opinie, normy i wzory, przedstawiane przez Jarosława Kaczyńskiego, czasem całkowicie oderwane od rzeczywistości społecznej i politycznej, są przejmowane przez szeroką grupę jego “wyznawców” i adaptowane, jak własne. Tak stworzona został subkultura społeczna, czyli grupa społeczeństwa, która posiadając pewien zbiór idei, poglądów, z reguły zamknięty w formułę, jest w opozycji do większości. Subkultura, jak wiemy z socjologii, charakteryzuje się formą zamkniętą, dość hermetyczną, posiadającą własne normy, jest często akulturalna i operująca własnym kodem językowym. Grupa ta ma oczywiście własną organizację i własną ideologię. Ideologię odrzucaną przez resztę społeczeństwa. Tą organizacją jest partia polityczna, Prawo i Sprawiedliwość, która ma własną strukturę i system powiązań i oddziaływań, a także własne środki ekonomiczne, materialne. Oprócz tej struktury formalnej działa także struktura nieformalna, mająca znaczenie podstawowe, ważniejsze niż sama struktura formalna, mająca większy wpływ na działania subkultury. Struktura ta powstaje na zasadzie relacji poszczególnych członków subkultury, na bazie tego, jak jej poszczególni członkowie się oceniają, widzą i jakie działania podejmują w ramach własnej grupy. Struktura nieformalna grupy kształtuje sposób wzajemnych relacji, oraz to, jak jest ona odbierana przez otoczenie społeczne i oczywiście, jak sama to otoczenie postrzega. Środowisko pisowskie charakteryzuje się jeszcze innymi cechami. Jest ono praktycznie pozbawione ideologii i świeżej myśli politycznej i społecznej, poglądy jej członków są wtórne. Brak tu zasad etycznych i moralnych, etyka i estetyka polityczna jest wykładnią doraźnych potrzeb politycznych, czego przykładem była koalicja polityczna z LPR i Samoobroną. Jest to formacja, której oblicze jest obliczem jej szefa – czyli jest akulturalna i amoralna. Środowisko pisowskie jest niedojrzałe, niedojrzałością swoich członków, brakiem umiejętności dopasowania się do nowoczesnego społeczeństwa, brakiem kultury, brakiem ideologi i zrozumieniem dla zmieniającego się, nowoczesnego świata. To środowisko przegranych. Niezależnie jakie działania i jakie metody PiS, Jarosław Kaczyński by nie podejmował, to powrót tej formacji do władzy jest nierealny. Widać wyraźnie, że ani próby przekonywania społeczeństwa do siebie ze strony PiS, ani próby destabilizacji sceny politycznej, przez wywoływanie napięć społecznych, czy rozbijanie PO, nie przynoszą żadnego skutku. Wyborcy uznali, że Donald Tusk to w tej chwili najlepszy (bo jedyny) przywódca, który może zapewnić im i Polsce stabilną sytuację społeczną i polityczną. I nic tego nie zmieni. Przez kilka najbliższych lat. Azrael