Gover - polityka w sieci

25-06-2011

Łukasz Rosiak

15-letni Plan Odbudowy Polski, plakat, autor nieznany, ilustracja dostępna chociażby na http://www.muzeumniepodleglosci.art.pl/polska_odrodzona.php

15-letni Plan Odbudowy Polski, plakat, autor nieznany, ilustracja dostępna chociażby na http://www.muzeumniepodleglosci.art.pl/polska_odrodzona.php

Zbliżają się ważne wybory w demokratycznym państwie prawnym. Warto przeanalizować jakie punkty programów poszczególnych partii politycznych powinny być brane pod uwagę w pierwszej kolejności. Należy pamiętać, iż najlepszą opozycją dla rządu są wyborcy.

Niezwykle trudno jest w morzu sfer ludzkiej aktywności wyłonić najważniejsze pięć. Niemniej można postarać się zrealizować to zadanie, kierując się pewnego rodzaju gradacją. Dobry program polityczny powinien zawierać przede wszystkim wskazania co do takich cech jak – gospodarka, edukacja, infrastruktura, obronność oraz służba zdrowia. Częściowo w swej wypowiedzi nawiązuje do słynnego plakatu (pochodzącego z okresu II Rzeczpospolitej) zatytułowanego „Wielki Zryw Narodu Polskiego – ku wielkości i potędze Rzeczpospolitej”. Jest to ilustracja pewnej idei lansowanej przez ministra skarbu Eugeniusza Kwiatkowskiego w 1939 roku tzw."Planu Piętnastoletniego".

Jeśli chodzi o gospodarkę to zawsze jest ona na ustach wielu politków, niemniej rzadko kiedy partia zwycięska jest w stanie realnie wdrożyć proponowany przez siebie wcześniej plan. Trudno przedstawić szersze spectrum spraw w danym kraju, bez odwoływania się do niniejszej kwestii. Przykładowo w Stanach Zjednoczonych ogromna, zwycięska pierwsza kampania Billa Clintona była prowadzona właśnie pod hasłem „It’s the economy stupid”. W naszej rodzimej rzeczywistości zaś w 2007 roku Donald Tusk podczas słynnej debaty telewizyjnej z Jarosławem Kaczyńskim stwierdził, iż  „Gospodarka to portfele zwykłych ludzi". Konstatacja niezwykle trafna aczkolwiek nie jestem pewien czy należycie realizowana. Z europejskiej perspektywy warto zaznaczyć, iż na przykład polski eurodeputowany profesor Adam Gierek często podkreśla znacznie tej sfery ludzkiej aktywności. Praktycznie wszystko się do gospodarki sprowadza. Gdy ludziom żyje się przyzwoicie wówczas ryzyko wystąpienia niekorzystnych zjawisk (chociażby strajku) jest mniejsze, słupki poparcia rosną i polityk może wówczas śmiało patrzeć w przyszłość. Tak jednak rzadko bywa. Giełda, zależności ekonomiczne wewnątrz Unii czy relacje w zakresie ogólnoświatowej gospodarki – nic tutaj nie jest pewne. Jeden zły ruch może wywołać lawinę niekorzystnych zdarzeń. Niemniej nie jest też tak, że państwo polskie jest sprawdzone do roli oczekującego na wynik rozdania, które zapadło z dala od nas. Mamy realny wpływ na sytuację chociażby w zakresie Unii Europejskiej. Jeśli należycie nie zabiegamy o pewne korzyści to nie dlatego, że byśmy nie mogli, lecz raczej z faktu, iż rządzący nie są w stanie wykazać odpowiedniej dozy determinacji i dyplomacji. Niewątpliwie uwzględniając nasze korelacje z Europą więcej kwestii powinno być podejmowanych razem z innymi państwami. W gestii jednak naszych władz leży zmniejszenie podatków (zarówno bezpośrednich jak i tych pośrednich, płaconych w trakcie nabywania określonych towarów).

Edukacja bez wątpienia jest niezmiernie istotną kwestią w sytuacji, gdy zapewni się obywatelom warunki do życia na godnym poziomie egzystencji materialnej. W Polsce generalnie system szkolnictwa jest niedofinansowany a studenci rzadko kiedy nastawieni się wyłącznie na naukę w trakcie studiów. Zazwyczaj bowiem i tak po ich ukończeniu perspektywy pracy w wyuczonym zawodzie są niewielkie. Dopóki system stypendiów naukowych nie zostanie odpowiednio zmodyfikowani, dopóty edukacja, zwłaszcza w zakresie szkolnictwa wyższego będzie w fazie obumierania.

Infrastruktura jaka w Polsce jest – każdy widzi. Nawet nie chodzi tu o błotne ulice w wielu miastach, które stają się praktycznie nieprzejezdne w okresie jesienno–wiosennych opadów deszczowych. Rodzime autostrady to fikcja, o kłopotach w zakresie terminów ukończenia kolejnych odcinków wiadomo nie od dziś. Polskie koleje to makabra. Polecam każdemu właściwemu do zajmowania się tym problemem ministrowi kursowanie do pracy właśnie za pośrednictwem PKP.

Wojsko w Polsce dysponuje w większości przypadków przestarzałym sprzętem. Znaczna część żołnierzy zawodowych nie wie co rząd zamierza uczynić z mundurowym systemem emerytalnym. Następuje redukcja pracowników cywilnych w armii. Bez wątpienia należałoby wygospodarować duże środki finansowe na tą sferę aktywności państwa. Nawet najlepsze bowiem prezentacje i zapewnienia nie są w stanie zmaterializować odpowiedniego uzbrojenia, permanentnego przygotowania czy uspokojenia nastrojów w polskich siłach zbrojnych.

Służba zdrowia to nie lada wyzwanie. Dużo mówiło się w tym zakresie w toku ostatniej kampanii prezydenckiej anno domini 2010. Niestety problem pozostaje nierozwiązany. Wbrew pozorom obecny stan jest zły dla każdego. Wiadomo bowiem jak funkcjonują szpitale. Pacjent przychodzi, rejestruje się i czeka. Niekiedy oczekiwanie jest bardzo długie – kilka tygodni to minimum na najprostsze zabiegi. Zazwyczaj jest gorzej. Co z tego, że służba zdrowia jest bezpłatna jeśli czas oczekiwania na wykonanie określonych czynności jest niekiedy „zabójczy”.

Oczywiście istnieje jeszcze wiele innych elementów kompleksowego programu wyborczego. Żadna partia nie powinna zamykać się tylko i wyłącznie w tej tematyce. Niemniej trzeba  – przynajmniej według mnie – stawiać je na pierwszym miejscu, rozpatrywać przed innymi. Nie zyskamy dobrze wyedukowanych obywateli, jeśli nie będą mogli oni żyć na - chociaż - przyzwoitym poziomie. By z kolej zrealizować ostatni postulat potrzebna jest aktywizacja rodzimej gospodarki (tak by rodzice tego młodego człowieka mieli pracę i otrzymywali za nią godziwą zapłatę). Bez dobrych fachowców nie stworzymy nigdy odpowiedniej infrastruktury (do budowy mostów, dróg, kolej potrzebny jest sztab wykształconych rodaków). Wojsko nie zacznie funkcjonować na wysokim poziomie dopóty szybkość przemieszczania się w Polsce nie będzie optymalna. Trudno bowiem dzisiaj w sposób prosty pokonać dłuższy odcinek, chociażby z wykorzystaniem krajowych dróg. Sprawna służba zdrowia jest potrzebna zaś każdemu; wszystkie grupy zawodowe były by jej beneficjantami. Przedstawiona tu gradacja nie wyczerpuje pełnej problematyki kwestii trapiących państwo polskie. Niemniej choć nie jest to wyliczenie enumeratywne – to punkty te stanowią pewnego rodzaju, używając języka z czasów słusznie minionych – „bazę” na której można skonstruować „nadbudowę”. Za inne palące problemy bez wątpienia trzeba uznać – system emerytalno-rentowy (i tu złe wieści demograficzne) oraz erozję idei sprawnego państwa (w zakresie dostępu do urzędników i pracy wymiaru sprawiedliwości). Są te tematy na zgoła odmienne eseje bynajmniej warto o nich pamiętać.

Na koniec, niejako jako swoistą puentę przedmiotowej wypowiedzi - warto wziąć do ręki najważniejszy akt normatywny w naszym kraju, przejrzeć go uważnie i zadać sobie jedno zasadnicze pytanie. Czy uprawnienia dostępne obywatelom i obowiązki nałożone na państwo, wyartykułowane na kartach Konstytucji Rzeczpospolitej (z 02.04.1997) są należycie realizowane czy też może w znacznej części zapisy ustawy zasadniczej pozostają pustymi frazesami, nijak mającymi się do otaczającej nas rzeczywistości ? Kwestia ta jest w tym miejscu zasadna o tyle, iż stanowi o pewnej prawdomówności władz i całego państwa jako osobnego bytu. Skoro uchwalone w niezwykle żmudnej procedurze zapisy naczelnego aktu prawnego w Polsce stanowią zdania bez pokrycia to w jaki sposób można traktować programy polityczne, stojące nieporównywalnie niżej w jakichkolwiek formach wiarygodności ? Wydaje się, iż tak naprawdę w Polsce debata merytoryczna jest niezwykle trudna, gdyż znaczna część społeczeństwa zakłada, że i tak hasła rzucane podczas wieców przedwyborczych na zawsze pozostaną jedynie w zakresie niespełnionych obietnic. To smutna konstatacja funkcjonowania w demokratycznym państwie prawnym, z ponad dwudziestoletnim stażem wolnych wyborów. Miejmy nadzieje, iż z czasem polskie elity polityczne dojrzeją do formułowania postulatów, mających szansę na realizację a nie polegających głównie na uprawianiu demagogii. Duża liczba naszych rodaków zirytowana postępowaniem przedstawicieli życia publicznego w ogóle nie partycypuje w sprawach swojego kraju (co wyraża się chociażby w niskiej frekwencji przy urnach). Zapewne gdyby choć jeden z pięciu podstawowych postulatów, przedstawionych tu przeze mnie – został należycie zrealizowany tendencja ta zmieniłaby się. W naszym kraju nie uda się wcielić w życie legendarnej sentencji John’a Fitzgerald’a Kennedy’ego – „nie pytaj co Twój kraj może zrobić dla Ciebie, zapytaj co Ty możesz zrobić dla swojego kraju”. Niemniej jedna istotna reforma, skutkująca poprawą życia obywateli mogłaby by być iskrą pozwalającą na odzyskanie zaufania do polityków.